Każda z nas jest urzekająca…

Kwi 28, 2017 | Z pamiętnika Młodej Księgarki | 0 komentarzy

Ta recenzja będzie skierowana w szczególności do pań. Będzie o kobiecym sercu, charakterze i pragnieniach. Jak sam opis książki sugeruje – o odkrywaniu tajemnic kobiecej duszy.

John Eldredge i jego książka „Dzikie serce” jest tak znana i wszechobecna we wszystkich księgarniach, że chyba wszyscy o niej słyszeli. Jest to książka o „tęsknotach męskiej duszy”. Świetne opinie o „Dzikim sercu” słyszałam zarówno od kolegów jak i koleżanek z różnych wspólnot, a także od księży. Zachęcona dobrymi słowami postanowiłam sięgnąć po propozycję dla kobiet napisaną przez Johna i jego żonę Stasi.

I to byłby koniec, choć miało być tak pięknie…

Na wstępie zaznaczam, że należy  koniecznie dobrnąć do końca recenzji.

Dlaczego więc piszę, że tu się te piękne frazesy kończą? Bo ta książka mocno i na dość długi czas odrzuciła mnie od siebie po przeczytaniu zaledwie kilku stron (i z tego co słyszałam, to nie tylko mnie). Wydaje się, że wszystko to przez sposób w jaki została napisana – zwroty, porównania i powtarzane hasła sprawiają, że książka wydaje się kiczowata i przywodzi na myśl kiepski poradnik psychologiczno –coachingowy. Hmmm… Brzmi dość nieciekawie i zaręczam wam, miejscami naprawdę było ciężko uniknąć grymasu na twarzy, bo o ile wypowiedzi Johna czytało się w miarę dobrze, to niestety sposób w jaki pisze Stasi wyjątkowo mnie irytował.

To po co w ogóle ta recenzja?

Bo mimo wszystko WARTO! Tak, nie zwariowałam, warto przeczytać książkę, która najprawdopodobniej będzie was irytować i nie będzie się wam podobać . A dlaczego? Odpowiem na podstawie tego co mnie dała ta książka i co pozwoliła mi odkryć.

Pierwsze, co nas uderza, będąc już po paru rozdziałach, to nieustannie powtarzanie „jesteś piękna”, „masz piękne serce”, „jesteś księżniczką” oraz częste przywoływania słowa „kobieta” i wyrazów od niego utworzonych. O ile na początku było to dość miłe, to ciągłe pojawianie się tych zwrotów przez 213 stron książki staje się irytujące, jednak….

Gdy byłam już w połowie książki zauważyłam jak zmienił się mój stosunek do tych wyrazów i sformułowań. Nie były już miłe, wprawiające w zakłopotanie, lecz stawały się coraz bardziej naturalne. Gdy ktoś co chwilę powtarza Ci, że jesteś piękna, bo tak stworzył cię Bóg i tak właśnie cię widzi, to zaczyna się to wdrukowywać w twój umysł, a następnie w twoje serce.

Niesamowite jest to jak „Urzekająca” zmusza do pracy nad sobą, do zastanawiania się nad swoimi uczuciami, pragnieniami oraz zranieniami. Uczy jak się z nimi mierzyć i nazywać po imieniu, bo tylko tak możemy coś w sobie zmienić i faktycznie odkryć swoją kobiecość, tę prawdziwą, Bożą. Po przeczytaniu krótkiego fragmentu (bo niestety tylko tyle byłam w stanie jednorazowo zdzierżyć) zawsze zastanawiałam jak to, o czy mowa jest w tej książce, odnosi się do mojego życia, mojej historii i moich relacji. Myślę, że to jest koronny argument, dlaczego wbrew przeciwnością należy przeczytać tę książkę do końca. Jest ona pierwszą, która zmusiła mnie tak bardzo do stawiania samej sobie pytań o siebie.

Co mi dała urzekająca?

Przede wszystkim otworzyła mi oczy na to, jak powinnam patrzeć na swoją kobiecość, pozwoliła mi dostrzec jaką dziewczyną jestem, jakie są moje pragnienia, zranienia oraz zachowania i skąd się biorą. Jednym słowem pozwoliła stanąć w prawdzie przed tym jaka jestem, jaki jest mój charakter.

Zaprosiła mnie też do zmiany spojrzenia na moją relację z Bogiem jako kobiety, a także na stosunek do Słowa, jakie On mi daje, właśnie jako do kobiety. Ale o tym nie będę już pisać, gdyż myślę, że same musicie się o tym przekonać na własnej skórze.

Teraz jako próbkę pragnę wam zamieścić fragment tej książki, który wzbudził we mnie chyba największy bunt.

,,Była piękna jesienna noc w Kolorado. Szłam wzdłuż ścieżki do parku naszego domu. Powietrze było  świeże i czyste, gwiazdy migotały i lśniły. Chłonęłam piękno, zostawiając za sobą troski minionego dnia. (…) Idąc, czułam się olśniona tym wszystkim i zaczęłam sławić Boga za wielką pracę jaką wykonał . <<To jest takie piękne, Panie. Gwiazdy są zdumiewające!>>

<<Cieszę się, że ci się podoba, kochanie.>> ‘’

Chwila moment – jak? Co tam jest napisane? Kochanie? Ale jak to….

Właśnie przez ten wewnętrzny bunt, jaki poczułam w tym momencie książki, ten fragment jest chyba moim ulubionym. Pisząc dalej zastanawia się, czy sobie tego przypadkiem nie wymyśliła, dochodzi jednak do wniosku, że nie. To były słowa Boga skierowane specjalnie do niej.

Jesteś w stanie przyjąć to, że Pan Bóg mówi tak też do ciebie? Bo ja na pewno nie, biorąc pod uwagę moją reakcję, a przecież nie raz już czytała księgę Pieśni nad pieśniami…

Ola Bieniasz

Ola Bieniasz

Autor

Taka to bułka

Mąka, mleko, jajko, odrobina cukru na osłodę życia i drożdże. Brytfanka...
Więcej...

Pod górkę z Maryją

Pod górkę z Maryją Świat katolicki dzieli się na wielkich miłośników Maryi...
Więcej...

To, co najważniejsze!

W piątek przed ślubem stresowałam się niesamowicie. Wszyscy próbowali mnie...
Więcej...

No bo o co chodzi?

Nienawidzę uzależniać się od ludzi. Staję się wtedy podatna na to, jak ci,...
Więcej...

Więcej niż tatuaż

Chyba już wiem dlaczego ludzie tatuują sobie imiona ukochanych na rękach,...
Więcej...

Franciszek radzi:

Módlmy się za wszystkie ofiary ludobójstwa i dołóżmy starań, aby tej zbrodni nigdy już na świecie nie popełniano.

Franciszek radzi:

Uczmy się od Najświętszej Maryi Panny mieć serce pokorne i zdolne przyjąć dary Boże.

Franciszek radzi:

Kościół nie wzrasta przez prozelityzm, ale przez przyciąganie.
Prozelityzm?

Franciszek radzi:

Jezus nadał sens mojemu pobytowi tu na ziemi i daje mi nadzieję na życie przyszłe.

Franciszek radzi:

Jezus uczy skupiać się zawsze na tym, co istotne, i przyjmować odpowiedzialnie otrzymaną misję.

Franciszek radzi:

Adwent to czas przygotowania naszych serc na przyjęcie Chrystusa Zbawiciela, który jest naszą nadzieją.

Franciszek radzi:

Adwent to czas przygotowania naszych serc na przyjęcie Chrystusa Zbawiciela, który jest naszą nadzieją.

Franciszek radzi:

Wszyscy zostaliśmy wezwani, aby wyjść na świat jako misjonarze, niosąc wszystkim ludziom i każdemu środowisku orędzie Bożej miłości.

Franciszek radzi:

Wszyscy zostaliśmy wezwani, aby wyjść na świat jako misjonarze, niosąc wszystkim ludziom i każdemu środowisku orędzie Bożej miłości.

Franciszek radzi:

Miłosierdzie nie jest jakąś dygresją w życiu Kościoła, ale stanowi samo jego życie i czyni Ewangelię namacalną.

Franciszek radzi:

Aby spotkać drugiego, należy wyjść z własnych ograniczeń. Jeśli tego nie uczynimy, także my, chrześcijanie, zarazimy się podziałami.

Franciszek radzi:

Wielki Post zachęca nas usilnie do nawrócenia: jesteśmy wezwani, by powrócić do Boga całym sercem.

Franciszek radzi:

Post nie jest tylko odmawianiem sobie chleba. Jest także dzieleniem się nim z głodnymi.

Rachunek zaufania

Życie weryfikuje wszystko - trochę jak banki. Czas odmierza skrupulatnie żywot wszystkiego - trochę jak finansiści. Okoliczności rozgrzeszają wydarzenia, które nieprzewidywalne są jak spadki na giełdzie. Nie da się wejść dwa razy do tej samej rzeki. Nie dlatego, że...
Więcej...

Wypisał się tylko długopis

Nie obchodziło mnie wiele, byle by tylko było dobrze. Ale dobrze wcale nie było. O tak, nie było dobrze. Skończyłam pewne etapy i milion razy zaczynałam od nowa. Paliłam mosty, rozpoczynając nowe wędrówki. Tusz w postaci nowych szans od losu też musi się kiedyś...
Więcej...

Jak przeczytać Biblię i nie odpaść na Księdze Kapłańskiej

Chyba wielu z nas poczuło kiedyś pragnienie przeczytania Biblii w całości. Oby więcej takich zachcianek! Ponieważ jednak Pismo Święte nie jest najłatwiejszą lekturą wszechczasów (choć na pewno najważniejszą) przedstawiam trzy drobne porady, jak nie zgasić knotka...
Więcej...

Święto Niepodległości w KSM

11 listopada nasza Ojczyzna przeżywała 99 rocznicę odzyskania niepodległości. W 1918 Polska po 123 latach niewoli odzyskała   niezależność, wiązało się to z zakończeniem pierwszej wojny światowej i powrotem Józefa Piłsudskiego do kraju. Początki wolności nie były...
Więcej...

Turnus KSM – czyli jak nauczyć się patrzeć

Pamiętam ten dzień doskonale, choć minęło już niemal dziewięć lat. Przyjechałam za wcześnie, kadra jeszcze spała snem sprawiedliwego. Było pusto, mgliście, cicho. Czy siedząc samotnie na tej ławeczce przed ośrodkiem KSM w Desznicy, czułam już, że to miejsce...
Więcej...